Tijdens het project wordt er dagelijks een dagboek bijgehouden. Iedere dag schrijft een deelnemer een persoonlijk verslag over de belevenissen en activiteiten van die dag. Zo ontstaat er een levendig en eerlijk beeld van de reis, met alle mooie momenten, uitdagingen en bijzondere ontmoetingen. Voor thuisblijvers en andere betrokkenen is het een waardevolle manier om van dichtbij het avontuur mee te beleven.

Door Jan

Precies 3 jaar en 4 maanden na 5 april 2022. En 3 weken na dinsdag 15 juli. Op 5 april 2022 hadden David, Danja en ik voor het eerst weer contact om weer een project te starten. Het was een lange adem… maar wat mooi dat we 3 weken geleden ECHT op dit project te gaan!

En nu staan we hier al weer! Wat hebben we een supermooie tijd gehad. En wat heeft Fred hard zijn best gedaan om er iedere dag mooie updates van te maken. Er dingen bij bedacht, maar daar komen jullie wel achter als we allemaal zelf de verhalen gaan lezen. En alle foto’s & filmpjes, want het kan maar zo zijn dat onze ouders, vrienden en familie meer hebben gezien dan wij zelf.

Op de eerste dag in Malawi werden we warm (met een beetje vertraging ;)) verwelkomd door Mussa. De Mozes die ons 3 weken als een begeleider door de zanderige wereld van Noord-Malawi leidde.

Mussa daagde ons direct uit om veel interactie te hebben. En om “het warme hart van Afrika” te leren kennen. En dat warme hart, dat hebben we ervaren…

• Al direct bij het binnenkomen in Mphunju, waar heel veel kinderen en moeders ons zingend met takken met bladeren verwelkomden. Het was een ontroerend begin. We hadden allemaal tranen in de ogen (eerlijk zijn!). Geef ze kracht! Wat veel warmte!
  
  
• Dat warme hart hebben we ook ervaren bij alle huisbezoeken, waar de mensen van het echt weinige dat ze hebben, ons gaven. Veel kippen, een geit, cola, bananen, groenten. En wij leerden, want veel van wat we kregen, gaven we zelf met een warm hart aan de lieve mensen van de keuken. En Tim die maakte ook graag zijn liefde voor de keuken kenbaar.
  
  
• Het warme hart kwam zeker ook tijdens de kerkdiensten naar voren. Want een gezegde: van Afrikaanse muziek kun je niet zittend luisteren klopt! Klappen, zingen, stampen, lachen en samen plezier hebben. Wat een geweldige ervaring!
  
  
• Ook het verhaal van de gevangenisbewaarders lieten hun warme hart zien. Met overtuiging vertelden ze dat gevangenen ook mensen zijn, dat ze nieuwe kansen verdienen – en dat het leidt tot veel samenwerking en vrolijke bijeenkomsten. Krachtig!
  
  
• Het warme hart kwam natuurlijk ook naar voren bij alle kinderen die steeds graag bij ons wilden zijn en soms een beetje te veel door steeds mee het “chi chi wa“ mee te zingen en maar om “football“ bleven vragen.
  
  
• Het warme hart is blij zijn met elkaar om dat je samen bent . Of je nu de was doet bij de pomp of aan het eten koken bent voor de mannen op de bouw. Als je maar samen bent ontstaat er blijdschap, dan ga je zingen en dansen. Dat is het warme hart van Afrika

En dan onze groep… wat een groep!
Wat is het ons met elkaar goed gelukt om het samen goed te hebben. Natuurlijk waren er af en toe lastige momenten, hadden de malariapillen bijwerkingen, speelde heimwee wat op, of ging het een dag niet zo goed. Maar jullie waren er steeds voor elkaar. Ik heb veel knuffels gezien, veel massages, veel gesprekken en veel aandacht voor elkaar. Dat was super, en ook heel bijzonder!

Jullie zijn echt mooi, stuk voor stuk en samen als een groep. En vullen elkaar mooi aan!

• Van dikke eters die het liefst 2x rijstepap opscheppen tot wat voorzichtige eters, die na 3 weken nog steeds niet echt gwend zijn aan de structuur van rijstepap.
• Van inhoudelijke avondprogramma’s die door Myrthe waren voorbereid tot luchtige groepsspellen door Chiel.
• Van mensen die graag iedere dag weer de oranje overal aantrokken om te gaan bouwen aan verandering tot zij die voor de verandering ook de veiligheidsschoenen eens aandeden.
• Van ochtendmensen die vanaf half 6 als zonnestraaltjes aan staan en het hoogste woord hebben, tot avondmensen die liever de maan en de sterren bekijken.
• Van liederen vanuit Noorderplantsoen tot aan “Reckless Love of God” en dance like David – en alles wat daartussen past.
• Van mannen die zich niet willen scheren om hun vriendin te imponeren, tot mannen die het keurig bijhouden, zelfs met trimmer, scheerkwast en spiegeltje.
• En grote groep die ervan droomt dat het nog eens nodig is, die het met wat donshaartjes moeten doen.
• Van dappere meiden die het niet uitmaakt of er een muis, een vleermuis of een spin in de slaapzaal zit, tot meiden die dit alles aangrijpen om jongens maar de slaapkamer te krijgen.
• Van mensen die God en geloof persoonlijk ervaren en daardoor geïnspireerd zijn, tot mensen die dat niet of anders hebben – maar die betrokken zijn en samen in gesprek blijven.
• De inspiratieavond rondom het kampvuur -op de handige desks- was een van de hoogtepunten in onze verbinding met elkaar.
  
  

En bij het slot: het leiders team.

• Danja, die iedere ochtend weer met een lach en vrolijkheid de deelnemers wekt. Die zoveel aandacht heeft voor iedereen en een heel mooi kinderprogramma en een eindfeest in elkaar heeft gezet met het expertiseteam. Wat ben je een zonnetje, en wat heeft dat bijgedragen aan ons mooie project!
  
  
• Pieter, die snel een goede band met Oscar wist op te bouwen, de bouw begeleidde en veel vertrouwen gaf aan zijn “bouwjongens” door hun coördinator op de bouw te maken.
  En als kracht, als het maar een beetje technisch werd, het heft in handen te nemen: iedere avond verlichting, een goed werkend waterfilter en de reparatie van de fiets voor het gehandicapte meisje! En met de slogan:
  WAUW WAUW WAUW, wat een mooi gebouw!
  
  
• Marieke, die zo fijngevoelig is en snel doorziet of het goed gaat met deelnemers. En alle  juice kent, waar ik zelf een beetje achteraan hobbel. Het cultuurprogramma is bedoeld om interactie te krijgen! En wat heb je een mooi en afwisselend programma met Mussa opgesteld. Iedereen heeft van de huisbezoeken, de bezoeken aan scholen, ziekenhuis en boerderijen genoten. En het verhaal van Mussa over zijn leven en CCAP en dat van de Prison guards was inspirerend!
  
  
• Eline, met veel aandacht voor hygiëne en onze gezondheid. Origineel met haar Maleronedans, dus ook thuis blijven doorgaan met dansen! En steeds de aandacht voor het handen wassen, totdat in ieder geval mijn eigen handen eruitzien als die van een oude man. Wat heerlijk dat iedereen zo gezond is gebleven en dat jij je energie steeds weer kon gebruiken om met een mooie zangstem en gitaar van je te laten horen!
  
  
• En David en Kars, die als gezamenlijke toerusting een hele mooie balans hebben gevonden in onze avondprogramma’s. En in talloze gesprekken als dat even nodig was. Wat een mooie avond samen met Myrthe en een competitie duellen avond met Chiel. En zelf vond ik de kampvuuravond met zoveel persoonlijke, eerlijke en open verhalen – heel inspirerend. Ook de bijdrage aan de kerkdiensten – en daarmee dingen doen waar vaders en opa’s trots van worden. Jullie zijn een mooi duo!!
  
  

Tot slot:
Ik vind dat we een hele mooie 3 weken (en langer!) en een heel geslaagd project hebben gehad.
Lief dagboek, fijn dat je alle verhalen als herinneringen op hebt geslagen. Zodat we er samen met alle foto’s en filmpjes nog lang van mogen genieten.

Ik heb er veel zin in alles nog eens rustig door te lezen!
Wel thuis allemaal!

Door Senna

“Ooaah” (gaap geluid)

De een na laatste dag is aangebroken. Iedereen is goed uitgerust. Dat kan ook niet anders in zo’n lekker bedje zoals die in de lodge van de afgelopen nacht.

Iedereen van de jongens kon goed genieten van de 1-persoonskamers, behalve Diederick die vond het even spannend in zijn eentje op een kamer na 3 weken met 12 mannen op een kamer te hebben gelegen. We krijgen een royaal ontbijtje die ons de juiste kracht en energie geeft voor de lange reisdagen die we voor de boeg hebben.

Om 09:30 verzamelen we bij de bus, maar eerst moeten de tassen in de jeeps. Commandant Tim zorgt ervoor dat dit feilloos gebeurt.Na een uurtje rijden komen we aan in de vertrekhal.

Bij de gate streeft suggar daddy Jan voor het behouden van zijn titel door in een gulle bui een ieder 30.000 knaken te doneren. Hier mag de lunch van gehaald worden. Uiteraard chips en koekjes. Legendes zeggen dat de beste vliegveld medewerker nog steeds op zoek is naar mevrouw OSHEA.

De vlucht is 45 min vertraagd, maar verloopt voor de meesten vrij voorspoedig. Na de ondertussen bekende chaos bij de douane en het inchecken staan we dan bij Gate A11.

Nadat de bank en zijn 2 bodyguards (Jan met Diederik en Senna) terugkomen van de zoektocht naar een geldwisselkantoor was plots 1/3e van de groep al vertrokken. We hadden immers 3 uur vrije tijd. De overige 2/3e van de groep vertoefde bij Pizza Hut, waar onze Emma bijna werd aangenomen door haar excellente omroepvaardigheden. Tijdens het boarden besloot Norah even te laten zien hoe goed ze kon bottle flippen. Tot grote frustratie van Bas. Die leek haar talenten niet zo te kunnen waarderen. Wat jaloezie met iemand doet.

Na eindeloos te hebben gewacht vertrekken we om 00:30 's nachts richting Europa. Vlak nadat we zijn opgestegen, besluiten de meesten hun welverdiende rust te pakken.

Tot het volgende deel van deze reisdag.

Welterusten,
Senna

Door David en Danja

Lief dagboek,

De schone taak van de schrijfkunst kregen wij zomaar even toebedeeld om al het moois wat we delen neer te pennen.  Vanuit de ontwikkelingspsychologie zou men theoretisch mogen verwachten dat deelnemers van deze leeftijd heel goed zelf in het dagboek kunnen schrijven, maar de praktijk wijst wederom uit dat ook bij deze taak de deelnemers ondersteuning nodig hebben van de leiding. Het zal ook eens niet. Bovenop het standaard patroon van het beantwoorden van vragen als: “Heb je mijn trui gezien?”, “Kan ik snel nog even naar de wc?” en “Klopt het dat Rick mee op reis mocht als onderdeel van een speciaal programma van WS?”, spelen wij (heel nobel) extra tijd vrij voor het collectief. We zien het maar als een kans om de kwaliteit van het dagboek eens flink op te krikken.

De nacht van 31 juli op 1 aug betrof een Koude en onheilspellende. Met de komst van de vleermuizen die langzaam de dameslatrines lijken over te nemen, trekken de nachtplassers steeds vaker de velden in. Niet zonder gevaar, want hét gespreksonderwerp aan de ontbijttafel was de vraag wie allemaal de hyena’s hadden gehoord vannacht. Opvallend was dat ze waren vertrokken voordat Tim en Tom eieren aan het bakken waren voor de groep. Dat kan haast geen toeval zijn. Door de deelnemers werden de eieren hartelijk ontvangen. Wie Tims inzet minder hartelijk ontving, was de kip die hij later hardhandig vermoorde. Een bloederig tafereel waarbij de rode lichaamssappen nog van zijn handen afdruipen toen hij verscheen bij het kinderfeest. Bloed bleek voor Tim niet het enige incident omtrent de lichaamssappen van een ander. Een kleine dreumes trok Tims aandacht waarbij hij de verleiding van hem vasthouden niet kon weerstaan. Echter was Tim even vergeten dat de kindjes hier geen luiers dragen en zo hield Tim het bij dit moment niet helemaal droog.

Over kinderen gesproken… vandaag was de allermooiste ochtend aangebroken: het kinderfeest! Georganiseerd door de aller slimste, grappigste en knapste leider die mee op reis is. Zoals van te voren afgesproken, stonden alle deelnemers en leiding om 9 uur in het zonnetje klaar om het feest voor te bereiden.

Helaas is een feest geen feest als er geen gasten aanwezig zijn, en om 10 uur — de starttijd van het festijn — bestond de gastenlijst nog maar uit een karig aantal kleuters, een geit en twee honden. Daarom werden de wandelschoenen ondergebonden, de flessen water gevuld en al het enthousiasme uit de kast getrokken om toch zo veel mogelijk kinderen naar ons schoolplein te lokken. Dit begon als een horde-wandeling, maar mondde al snel uit in een tocht waar we bij de Nijmeegse Vierdaagse jaloers op zouden zijn.

Met minstens enkel acht spellen tot ras-echte Hollanders om te dopen, werden de Malawiaanse kinderen onder handen genomen. Zelfs de hoofdmeester had zijn naampje keurig in de rij laten noteren. Nog even en de rijst wordt omgewisseld voor stamppot hutspot. De ochtend werd afgesloten met het inmiddels beroemde Chichewa, dat de kinderen na een krappe 3 weken feilloos in het Nederlands mee konden zingen.

In de middag stond om 14:00 uur de overdracht van de bouw op het programma. Het beloofde een uitgebreide ceremonie te worden met veel hoge heren in de omgeving. Het schoolplein werd vol gehangen met ballonnen en slingers en de stoelen in keurige rijen naast elkaar gezet. Om 14:00 was iedereen klaar en kon het wachten beginnen.

Toen de ceremonie 1,5 uur later van start ging, was het schoolplein afgeladen met vrolijke kinderen, vrouwen gehuld in kleurrijke rokken en mannen in colberts. Wat uit het oog sprong waren de Hyena-heren die met gebleekte enkels en vlijmscherpe speren ten tonele traden. Ze voerden een prachtige traditionele dans voor ons op. De ritmische bewegingen waren een lust voor zowel het oog als voor onze oren. Voor sommigen van ons werkte dit zo aanstekelijk dat ze niet anders konden dan deel te nemen in dit opzwepende spektakel. Enthousiast en dapper was het zeker. Aan gevoel voor ritme valt echter nog te werken.

Na deze acrobatische capriolen was het tijd voor een serieuze noot. Zowel Jan als Mussa deelden met ons mooie en inspirerende woorden over liefde en moed. De ceremonie werd op de bouwplaats afgesloten middels de onthulling van maar liefst twee prachtige kunstwerken. Renze en Manon mochten hierbij assisteren en hoewel Manon nog net op haar tenen bij het doek wist vast te houden, deden ze dit allebei voortreffelijk. De kunstwerken bevatten een mooie boodschap, zorgvuldig geformuleerd door onze Quinn:
“Samen bouwen voor de toekomst van een ander” en “Geef ze kracht!”

Hoeplakee, zo ging de dag zomaar ineens richting het einde. Enkel nog even vluchtig een kiekje schieten voor het gebouw. De altijd behulpzame Samo en Christopher stonden klaar om ons hierbij te ondersteunen. De flipcase van Jan zijn telefoon bleek echter maar een laatste gewaarwording. Vermoedelijk staat zijn galerij nu vol met wazige foto’s zonder gebouw en/of mensen. Uiteindelijk was het gelukt en halen we hopelijk met dit stralende portret de voorpagina van de Oostermoer.

Langzaam druppelde de eetzaal vol om van ons laatste gezamenlijke avondmaal in Mphunju te genieten. We deelden met elkaar al het moois wat de mensen ons hier hebben gebracht en lieten onze zorgen, onzekerheden en dankbaarheid achter in mooie samenzang.

Luidkeels klonken de woorden van het zelf gecomponeerde nummer van Kars:

Malawian Nights they always do us right
They open up our hearts and eyes
They make us feel your light.

And even though our homes are far
We feel at home right where we are.
When I’m playing my guitar
Under different stars. Love is never far.

Slaaplekker lief dagboek!
xoxo David en Danja

Door Tom en Manon

We begonnen de dag goed met een feestmaal: schuddebuikjes bij de rijstepap en hagelslag op brood. Voor de liefhebber zelfs pindakaas met hagelslag. Daarna konden we met een goed gevulde maag op naar de dagelijkse bouwdag. Dit krachtvoer hadden we flink nodig, want ik (Tom) heb de hele dag zand geschept. Een deel was bezig met de kunstwerken op de muren. Marije en Manon raakten een beetje in paniek toen ze erachter kwamen dat de kleur bruin op de muur meer op poep leek dan zand van het voetbalveld, en de zandovergang ook niet helemaal was wat ze in gedachten hadden. Maar beide muren hebben uiteindelijk een heel mooi eindresultaat!

Ondertussen waren Myrthe, Sira, Raven, Marnel, Amber, Jan en Pieter naar een project in Vries uit 2012. Hier was een school gebouwd en hoorden ze dat er nog jaarlijks gesponsord werd. Mooi dat dit nog steeds gebeurt. Ook gingen ze naar het land van Mussa en het huis van Oscar, waar ze nog een kip, cola, noten en koekjes cadeau kregen.

Na de lunch en tussen de bouw door was het tijd om de tassen in te pakken. Dat was nog best een opgave, want er moest een paar dagen vooruit gepland worden. Wel werd dit beloond met heerlijke pannenkoeken. De smaakpapillen wisten niet wat ze overkwam. Er worden nog even christelijke hooliganliedjes bedacht onder het genot van een heerlijke maaltijd met de lokale specialiteit: zima.

Als kers op de taart kregen we als toetje appel met suiker en kaneel. Kasper vertelde voor het slapen gaan nog een gezellige droom van de dag, waarin hij vermoedde dat er bij iemand een ei onder zijn bed lag. Er werden spelletjes gespeeld en daarna gingen we door de een-na-laatste keer in Mphunju ons bed in.

Door Norah

We begonnen de dag met een uurtje minder slaap dan we hadden gehoopt. Na het weekend had iedereen moeite met opstarten en liep de rijstepap ook nog wat moeizamer dan normaal.
De jeep van storytelling kwam op Malawiaanse tijd, en nadat Marieke besloot dat de diarree haar toch iets te veel werd, vertrok storytelling met als nieuwe leider: Kars.

Een uur lang over hobbelige zandwegen met een jeep waarbij er meer kapot was dan werkte, kwamen we aan op het oude project. We werden begroet door 2 mensen uit het dorp en even later door iemand die in één van de lerarenwoningen woonde.
Na een kleine house tour verzamelden we ons in een klaslokaal samen met ±20 andere mensen.
Kasper stelde één voor één de vragen, terwijl Emma alles opschreef, Didi en Norah maakten de shots en Kars vulde Kasper mooi aan met de vragen.

Na anderhalf uur lang vragen stellen en antwoorden krijgen hadden we nog 1 belangrijke taak: niet de hoofdleider van 5+ dorpen beledigen. Kasper en Kars ging deze taak wat minder goed af aangezien de één door hem heen praatte en de ander toch liever antwoorden van iemand anders wou.
Terug in Mphunju had iedereen onze nu wel bekende lunch van pasta met ei en rode saus. Toen de lunch voorbij was, gingen de bouwers weer verder met stucen, en 2 andere GMG’s op huisbezoek.


Vandaag hoorden we ook onze groetjes, die werden voorgelezen in onze eigen GMG. De één was nog emotioneler dan de ander, maar wel wisten we dat iedereen dit even nodig had.
En om het nog meer een huilfestijn te maken, hadden we ook nog het kampvuur vanavond.
Eerst nog een lekkere hap van onze lieve kok, en toen begon het feest.

We begonnen de avond met een mooi openingsverhaal van Kars, en kwamen door Tom en Rick erachter dat we terug in de tijd konden door maar naar boven te kijken.
Jan en Pieter weten goed hoe ze hun gezinnen aan het huilen kunnen krijgen, en ondertussen begonnen we allemaal iets meer naar rook te ruiken.
Senna vertelde hoe dit de plek was die hem inspireerde, en samen met de andere mooie verhalen merkte ik dat de verbondenheid tussen onze groep steeds groter wordt.

Of hoe Quinn het op een bordje zou zetten:
"Als de zon krachtig genoeg straalt, zal de zonnebloem zich blootgeven."

Door Rick en Daniël

Guten morgen liebe Leute!
Vandaag een heel belangrijke dag. Het is matchday. We konden een uur langer slapen dan normaal dus dat scheelde al een hoop. Vervolgens hadden we voor de verandering rijst pap met brood. Daarna werden de opstellingen en tactieken uitgebreid besproken. We hadden als tactieken: aanvallend = scoren, verdedigend = hun niet laten scoren, noodprocedures = Parkeer de bus, iedereen naar achteren behalve 1.
Alles of niets = iedereen naar voren behalve I. Plan Z, briefje doorgeven met nieuwe tactiek, pure intimidatie, want op het briefje stond: “geef door”.

Na een korte briefing van de supportersvereniging was alles helder. Na het ontbijt was er vrije tijd. Tom, Chiel, Rick, Daniël en Quinn gingen een potje naaiballen. Chiel was ronduit de slechtste en Quinn kon er niet tegen als hij werd genaaid en schoot vervolgens de bal 30 meter ver. Na het voetbal was het tijd voor het vervolg op de Bijbelstudie. We gingen in 2 groepen lezen over de Bijbel en een gesprek voeren over de dood van Jezus. Toen was het tijd voor lunch. We kregen pasta met groente. En het was feest want we mochten zelfs een extra plakje brood.

Daarna zou het voetbaltoernooi van Mphunju tegen een ander dorp om 14:00 uur van start gaan, maar hier in Malawi zitten ze niet zo op de tijd dus om 15:30 uur ging pas de eerste wedstrijd van start: meisjes van Mphunju tegen de meisjes van het andere dorp. Rondom het hele veld stonden toeschouwers te kijken die ook tegelijkertijd als uitlijn dienden. Wij hadden onze eigen fanclub gemaakt met bankjes en we deden fanatiek mee. Als de keeper de bal trapte was het iconische: “ooooh PIETHOANE” te horen, FC Groningen dingetje. Dit vonden andere mensen verbazingwekkend en geweldig leuk. De thuisploeg won met 2-0 de wedstrijd. Hierna was het tijd voor de jongenswedstrijd. Daniël mocht deze wedstrijd fluiten. Het was een spannende wedstrijd want beide keepers werden hard aan het werk gezet, maar er werd niet gescoord. Het ging zelfs zo fanatiek dat tijdens een duel een van de spelers na een botsing heel even buiten bewustzijn raakte. Gelukkig kon hij snel weer mee voetballen en eindigde de wedstrijd in 0-0. Penalties dan maar. Dit won de thuisploeg Mphunju met 6-5. Na de prijsuitreiking was het zover: de interland Malawi - Nederland. Met de hele stoet gingen we 200 man sterk naar een ander veld, muziekje erbij en gaan. Na de warming-up liepen beide teams met kinderen en al het veld op. Na de beide volksliederen was het dan zover. Het moment waar we de hele dag naar toe hebben geleefd was daar.

De eerste goal viel al snel! Qi-jun maakte een prachtig doelpunt en we hadden de leiding te pakken! Enkele minuten later was het raak voor Amber en zo stonden we al 2-0 voor. Renze kon het 3-0 maken met een grote kans, 1-op-1 met de keeper, mikken, schieten… en mis… Renze mist volledig en maakt vervolgens een smakker op de harde grond waar hij zijn been open haalde. In de 2e helft is er veel gewisseld en stond er een heel nieuw elftal, met als spits chef de kok die al 2 week voor ons kookt, deed mee in ons team. Het was een wilde 2e helft want we hebben zowel 'parkeer de bus' en 'alles of niets gespeeld'. Maar toen, een aanval van onze kant, de bal beland in de voeten van chef, neemt de bal aan, schiet en GOAAAAL, heel Nederland rent het veld op om het te vieren, toen snel weer door om de resterende minuten even flink 'parkeer de bus' te spelen. Na nog een paar mooie reddingen van keeper David floot de scheidsrechter het eindsignaal. Feest! Want we hebben gewonnen.

Dat vierden we samen met de locals. Van links rechts van de Snollebollekes, Engelbewaarder, Wij houden van oranje, Heli, Gras van het Noorderplantsoen… alle liedjes werden gezongen.
Omdat het al snel donker werd liep de hele stoet weer terug. Douchen was het enige waar de meesten aan konden denken en dus dat moest dan maar in het donker.
Senne klonk net als een speenvarken, want het water was flink heet. Dankjewel Martha.

Na het douchen was het tijd voor eten. Tijdens het eten deden Daniël, Tim, Chiel, Rick en Myrthe een potje Uno flip. Dit liep gesmeerd voor Tim, maar Daniël vond het minder leuk. Hij mocht als pispaaltje steeds harten pakken en soms 15 in één keer! Maar hij verloor niet want die titel was voor Rick weggelegd.

Voldaan van een mooie dag kwam Mussa nog vertellen over ontwikkelingswerk. Als je even rondkeek zag je al aardig wat knikkende bolletjes. Iedereen was erg moe dus gingen hierna de meesten lekker slapen.

Door Kasper

De dag begon voor de meesten iets eerder, want we gingen David in bed verrassen. Na wat miscommunicatie werd het “Er is er een jarig…” in plaats van “Lang zal hij leven”, dat werd uitgesteld tot later op de ochtend. Om tien uur kreeg David zijn versierde stoel, een kroon én cadeautjes natuurlijk! Jan beloofde hem zelfs een cadeau van de souvenirmarkt. En dat heeft Jan gedaan! Dat sloot mooi aan bij het thema van vandaag: 'elkaar iets gunnen is ook moedig'.

Vandaag was – jawel – ook wasdag voor de meiden. Bergen met vieze was werden verzameld en in de eetzaal neergelegd. Op de bouw werd na het ontbijt onophoudelijk gesjouwd met emmers zand… en stenen. Niet het leukste deel van het werk, maar wel noodzakelijk. Na het aanleren van een nieuw liedje voor het kinderwerk kon ook dat onderdeel weer beginnen. Dit keer stond het verhaal van Zacheüs in de boom centraal.

De liederen werden enthousiast opgepakt door de kinderen. De voetbalclub was deze keer in een dorpje op zo’n 45 minuten rijden. Qi-Jun ging mee. Quinn genoot van de zangkunsten van Violet en Raven. Op een veld met een prachtig uitzicht werd Quinn vervolgens wel vijf keer gepannad! Ook werd er “life skills” gegeven; het onderwerp was verslaving. Er gold dit keer een leeftijdsgrens van 16 jaar. De jongeren spraken openhartig. En natuurlijk was er ook weer een huisbezoek.

Een groep ging op bezoek bij een groot gezin – en dat was het ook echt! Christopher ging mee als tolk, die kennen we inmiddels al goed. De familie had geiten, kippen en zelfs duiven. Ook was er een klein winkeltje. Wij kregen stiekem iets om op te zitten, terwijl de vrouwen en kinderen zelf op de grond bleven zitten. Het bleken vrouwen te zijn die we ook vaak op de bouw hadden gezien, dus dat was leuk. Ze waren wat verlegen; eentje nam het woord. Ze waren erg aardig. Na het stellen van vragen en het laten zien van foto’s uit Nederland wilden ze graag wat foto’s houden. Dus er ging tóch iets goed!

Toen het vuur warm genoeg was, bakten Raven en Emma pannenkoeken in een heel rokerig hokje (dat “de keuken” wordt genoemd). Iedereen kon wat stukjes proeven, en het viel erg in de smaak. Kasper zou foto’s maken, maar had wat moeite met het juiste knopje op de camera. Gelukkig zijn er toch foto’s gemaakt. Na een spelletje met een bal van vuilniszakken gingen we terug, want de koekentas was gelukkig weer voldoende afgekoeld. Maar we werden teruggeroepen… we waren iets vergeten. Althans, dat dachten we. Het bleek een leugentje om bestwil: ze wilden ons namelijk nog een kip cadeau doen!

Bij terugkomst trakteerde David ons op cola en een koekje. We hoorden dat de meiden in de slaapzaal weer oog in oog hadden gestaan met een muis… maar volgens mij viel het uiteindelijk wel mee.

’s Avonds was er nog een avondprogramma over het leven van Jezus. We hebben weer wat geleerd. Een volle dag!

Door Chiel

Vanmorgen ging zoals inmiddels gewoonlijk de wekker om half 7, voor zowel de mannen als vrouwen was dit de inmiddels iconische “Goedemorgen” van Danja.

Langzamerhand kroop iedereen daarna richting de eetzaal, in de eetzaal zijn de zinnen: “ik kan geen rijst meer zien” en “als ik thuis ben ga ik echt geen rijstepap eten.” Inmiddels standaard, dus ook vandaag.

Na het ontbijt was het tijd voor de GMG. Die vandaag bestond uit God tijd. Na een goed ochtendgesprek was het tijd voor echt werk in de vorm van de bouw, terwijl de meesten zich aan het voorbereiden waren door in te smeren (zonnebrand), vonden de hooligans het de mooiste tijd om hun achterban interactie aan te maken met het lied “Wij zullen altijd blijven springen” – was voor hun de voorbereiding compleet. Vandaag hadden Chiel en Tim de leiding over wat er moest gebeuren.

Na een klein overleg met Oscar  waren de rollen snel verdeeld: een paar gingen vlechten en dakpannen maken, terwijl de rest achterbleef om te metselen. Nou ja, metselen… af en toe een steen neerleggen en dan verder met de locals “echt Nederlands” leren. Van picobello tot dikke zooi – alles kwam aan de beurt. Door de relaxte sfeer vloog de ochtend zo om en dus tijd voor lunch. Deze keer op het menu: spaghetti!

Na de lunch hadden we allemaal nog een druk programma. De bouwvakkers gingen onder leiding van benjamin Tim verder met bouwen, terwijl Chiel, Emma, Manon, Tom, Lieke, Amber, Quinn en Eline naar een ziekenhuis/kliniek gingen. Hier kregen we een rondleiding door het hele gebouw. Van bevallingskamer tot medicijnvoorraad, alles werd met veel trots en passie verteld. Overal werd duidelijk dat sommige basisbehoeften een uitdaging was. Het was een fantastische en onvergetelijke ervaring.

Wel zijn we er achter gekomen dat 8 man + bestuurder akelig krap wordt. De terugreis bestond vaak uit het plafond koppen, en heen en weer geschud worden door de haast van de chauffeur.

Na dit tripje was het tijd voor eten.

Het avondprogramma werd vandaag georganiseerd door Quinn en Tom. Dit was namelijk een Pubquiz. 50 vragen over van alles en nog wat. Het groepje van Pieter was uiteindelijk te sterk voor iedereen, dus kregen ze de kaars uitblazen om de dag af te sluiten. Iedereen ging langzaam richting zijn slaapplek. Waar Daniel besloot nog een paar levensvragen te stellen. Iets over pinguïns ofzo…

Tot Morgen

Door Romee

Goedemorgen, vandaag begonnen we om half 8 de dag, wat inmiddels uitslapen voor het Oranje Legioen is geworden. In onze mooiste kleren schoven we bij het ontbijt aan om 08:00 uur. Op een paar laatkomers na, die het de vorige avond laat hadden gemaakt, ugh ugh Marije...

Nadat we de rijstepap met steeds wat meer moeite achter de kiezen hadden, begon om 10:00 uur Afrikaanse tijd de kerkdienst. Hier begon Mussa te vertellen, waarna een preek volgde van een local. Dansen, springen, zingen, stampen – alles kwam aan bod, van zowel de locals als van ons. Dankzij Sena zijn dappere zet om naar voren te stappen, of eigenlijk naar voren te stampen, werd er een scheiding doorbroken door muziek.

Ook het Bijbelstuk voorgelezen door onze enige echte Rick is niet te vergeten, met als kers op de taart het nummer ‘David danced’ met een geweldige band.

Nadat de kerkdienst was afgesloten met een groepsfoto werd er nog even een klein sprintje getrokken door Chiel, Tom, Daniël, Diederik, Romee en Lieke K naar de Latrines.

De middag, die begon terwijl iedereen zich fysiek en mentaal aan het voorbereiden was voor de hike van hun leven. Met een bak energie vertrok het Oranje Leger zelfverzekerd, al bleek al snel dat sommigen van ons toch echt iets aan hun conditie moeten doen. Maar eenmaal boven vergaten we dat, want wat was het adembenemend mooi om met deze geweldige groep, dat prachtige uitzicht en moment te mogen beleven. Een super bijzonder en dankbaar popcorngebed volgde, die ons voor altijd bij blijft op de Mphunju berg.

Na een voorspoedige klim naar beneden waarbij Danja en Lieke b een handje extra hulp kregen, sprongen de meesten even onder de douche, of nou ja, onder een warm bakje water.

Na een heerlijk bord pasta, met dank aan Martha, begonnen we zingend de avond onder weer een magische sterrenhemel. Een kleine parade achter het getrommel van Raven aan, voordat we onze warme holletjes weer in kropen.

Quote van de dag: muziek verbindt ons allen.

door Lieke K

’s Ochtends in Ethiopië kunnen we voor de laatste keer met iets anders ontbijten dan rijstepap.
Na het ontbijt pakken we nog een paar uur slaap en Bas had een levend luisterboek, namelijk Qi-jun.
Na een paar uur wachten konden we eindelijkdoor vliegen naar Malawi. Het was een rustige vlucht met in het begin wat turbulentie.

Bij aankomst in Lilongwe bleken de koffers gelukkig allemaal meegekomen, ook Violet kwam door de douane zonder gele boekje. Tijdens het wachten speelde Kars zijn eerste liedje op gitaar. En toen eindelijk zagen we Mussa, die alles top had voorbereid voor ons in Malawi. We kwamen buiten en de eerste kinderen kwamen ons al tegemoet rennen, een voorproefje van ons warme welkom in Mphunje.

Na een speech van Mussa werden de tassen op de auto gelegd en konden we gaan. Eén mooi detail: op onze bus stond "Born to serve".  Een mooi motto voor onze reis.

Tijdens de reis hadden we de eerste indrukken van Malawi, terwijl het nog wel onwerkelijk was dat we er nu eindelijk waren. We zagen de geiten langs de weg, de mensen die allemaal heel enthousiast zwaaiden, veel fietsen, de marktjes en nog zoveel meer. Al hebben er paar mensen niet zoveel gezien. Pieter was namelijk diep in dromenland. Hij viel zomaar in slaap rechtop! Hij kan het perfect. Ook Lieke de B en Noah hebben elkaar als kussen gebruikt en hebben niet veel gezien onderweg.

We moesten 4 uur rijden over de hoofdweg. De hoofdweg was een asfaltweg die voor de helft afgesloten was. De vervanging was een zandweg met hobbels en bobbels waar ongeveer met 60 km/h overheen werd gereden. Gelukkig heeft iedereen het overleefd.

We komen we in het donker aan bij de lodge, en we waren toch wel erg moe. We kregen lekker eten van onze geweldige kok Marta, onze eerste rijstmaaltijd. Daarna even kijken bij de latrines/hurktoilet. Raven en Sira hadden nu graag een jongen willen zijn, veel praktischer. Maar uiteindelijk viel dat reuze mee en konden we na tandenpoetsen heerlijk ons bedje in.

Naast Quinn, Bas, Daniël en Tom heeft iedereen heerlijk geslapen. Laten we het erop houden dat zij, volgens hun, een fantastische en wonderbaarlijke nacht hebben gehad...